Naszło mnie dziś na nostalgiczne refleksje, stąd uaktualniłem playlistę

Chciałbym Wam tylko życzyć, jak w tytule - szczęśliwego Nowego Roku, wielu radości, powodów do uśmiechu i podejmowania mądrych wyborów na drodze życia

Tymi dobrze znanymi słowami chciałbym nawiązać do zbliżających się coraz większymi krokami świąt Bożego Narodzenia. Pewnie w wielu Waszych domach trwają intensywne przygotowania do tego magicznego okresu, w powietrzu unosi się zapach świeżej choinki, w wannie niespokojnie pływa sobie karp jakby przeczuwał jaki los go czeka, z kuchni docierają zapachy potraw wigilijnych. Wszystko to służy sprawieniu abyśmy mogli spędzić te dni ze swoimi bliskimi w spokojnym, ciepłym gronie rodzinnym

Powyższym tytułem chciałem jednocześnie nawiązać do popularnej niegdyś reklamy, w którą zamieszany był Mikołaj, czerwone ciężarówki i znany na całym świecie koncern przemysłu spożywczego Jak co roku, w tym przedświątecznym okresie daje o sobie znać “inna” strona człowieka, ta bardziej konsumpcyjna - pisałem już o tym ale zdaje się że problem jest na tyle ważny że warto go poruszać. Czemu, gdy zbliża się grudzień, niemal natychmiast w naszych głowach pojawia się myśl: “jakie prezenty kupić”, “co podarować”, “ile będą mnie kosztowały te święta”? Może pomyślicie sobie - “przecież to takie ,,normalne,, , ,,oczywiste,, że święta kosztują”. No fakt, nie możemy przecież być nie-przygotowani, niejako narzuca nam to świat w jakim żyjemy - rozejrzyjmy się - zewsząd docierają do nas obrazy ciepłych, radosnych świąt z kolorową choinką, suto zastawionym stołem, mocą prezentów - jesteśmy wręcz zobligowani do tego by pójść do sklepu, na rynek i kupować, kupować… Czy aby się w tym nie zatracamy? Gdzie jest napisane że tak MUSI być? Czy ktoś nam każe, pod groźbą śmierci głodowej kupić ten albo ten produkt? Jeśli na ostatnie pytania Wasze odpowiedzi brzmiały “nie” - należy się więc zastanowić czym to jest powodowane… Odpowiedź jest niemal natychmiastowa - komercja. Przypomina mi się rozmowa którą ostatnio prowadziłem z kolegą, podczas której uznaliśmy że to ona właśnie w tych czasach nadaje tak naprawdę “świąteczny” klimat. Jesteśmy atakowani zewsząd przez slogany, bilboardy, reklamy zachęcające nas do oddania swoich ciężko zarobionych pieniędzy i w tych poczynaniach jesteśmy niemal bezbronni, bo co i rusz pojawiają się nowe okazje, promocje, przedświąteczne zniżki, że aż żal byłoby nie skorzystać.

Taki obrazek świąt przewija się co roku, i jakoś nie możemy się od niego uwolnić, wrosło to już tak mocno w naszą świadomość, że stało się niemal tradycją. Czy jednak jedyny raz w życiu nie możemy spróbować czegoś innego? Czy nie możemy zaprosić całej rodziny do pomocy przy przygotowaniach do świąt, zamiast wydać pieniądze i “kupić gotowe święta”? Czy nie staliśmy się za bardzo wygodni - wszak wspólna praca nad jednym celem zbliża, a o to w tych świętach przecież chodzi, czyż nie? Przypomnijcie sobie zeszłoroczną Wigilię, składanie życzeń na Nowy Rok, wręczanie prezentów - czy było w nich choć trochę serca, szczerości, czy było to przysłowiowe “klepanie kilku słów na ,,odwal się,, bo tak tradycja każe”? Uwierzcie, o wiele przyjemniejsza dla serca jest bliskość innego serca ale prawdziwa, a nie taka udawana, tylko na chwilę, tylko przez tę jedną, wyjątkową noc

Ech, nie myślcie sobie że mam jakieś uprzedzenia co do świąt i całej tej otoczki, która się wraz z nimi pojawia - bardzo lubię ten czas, jednak staram się patrzeć szeroko na świat i poruszać sprawy które dotykają bezpośrednio każdego z nas, a z których wielu z nas nie zdaje sobie sprawy jakie problemy i zagrożenia mogą ze sobą nieść…

Chciałbym Wam życzyć moi Kochani wspaniałych Świąt Bożego Narodzenia, żebyście spędzili je w gronie najbliższych sobie osób, żeby przy wigilijnym stole nie zabrakło Wam miłości i uśmiechu i pamiętali, że zamiast prezentów, tych co leżą pod choinką, o wiele więcej ciepła przynosi ofiarowanie siebie innym
Niech Nowy Rok przyniesie Wam więcej odwagi, pewności siebie w podejmowaniu decyzji i niech Wasze wybory życiowe będą wyłącznie trafne

Pozdrawiam

P.S: oszczędźcie karpia - karp też człowiek

Z rozmowy wyrzuciliśmy wszystkie bajki pokroju Pokemonów, czy inne nowoczesne, nierzadko trójwymiarowe produkcje, bo uznaliśmy że nie mają one takiej “duszy” jak te, z okresu naszego dzieciństwa - trzeba przyznać że potrafiły one nas zająć na długie godziny mimo ubogiej jak na tamtej czasy jakości - ich magia tkwiła w fabule, kreacjach bohaterów i tej aurze “bycia dzieckiem”. Aha - jak najszerszym łukiem ominęliśmy również sławetne Teletubisie (widzę ten uśmiech ironii) bo to nie jest bajka a psychodeliczna opowieść o wyimaginowanych postaciach nieudowodnionej płci i preferencji, żyjących w zakrzywionej czasoprzestrzeni chorego umysłu który przyczynił się do ich stworzenia…

Z naszej dyskusji wypłynęły następujące wnioski:

1. Niekoniecznie “nowe, nowoczesne” znaczy “lepsze”.

2. Młodość to najważniejszy okres w naszym życiu, bo jak się wtedy ukształtujemy tak wpłynie to na nasze życie.

3. Nie ufajmy żółtym japońskim stworom z wyłupiastymi oczami czy fioletowym nie-wiadomo-czym-z-antenką-na-głowie-i-telewizorem-w-brzuchu - tyle radości ile przynosił Krecik i jego “Ahoj!” nic nie jest w stanie zastąpić

4. W każdym z nas wciąż żyje dziecko, pozwólmy mu się czasem uwolnić

5. Studenci zawsze potrafią znaleźć inteligenty temat do rozmów.

P.S: Na koniec - niespodzianka: świąteczny odcinek naszego kochanego Krecika (z 1975 (!) roku). Miłej zabawy

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Czy jedzie do Dehra Dun? - pytałem się siebie, kiedy pociąg ruszał ze stacji.
Zastanawiałem się, jak mogę nie dać po sobie poznać,
że jestem niewidomym. Pomyślałem sobie:
jeśli nie będę się ruszał z mojego miejsca powinno mi się to udać.
-Jadę do Saharanpur - powiedziała. - Tam wyjdzie po mnie moja ciocia.
A pan dokąd jedzie, można wiedzieć?

- Dehra Dun, a potem do Mussoorie - odpowiedziałem. - O, jaki pan szczęśliwy!
Pragnęłabym bardzo pojechać do Mussoorie. Uwielbiam góry.
Szczególnie w październiku, kiedy jest tam pięknie.
- Tak to najlepszy sezon - odpowiedziałem,
sięgając pamięcią do czasów, kiedy jeszcze widziałem.
- Wzgórza usłane są dzikimi daliami, słońce jest łągodne,
a wieczorem można sobie siedzieć wokół ogniska i rozmyślać popijając brandy.
Większa część letników już wtedy odjeżdża, ulice są bezludne i ciche.

Milczała, a ja zadawałem sobie pytanie czy moje słowa
zrobiły na niej jakieś wrażenie,
czy też jedynie myślała, że jestem sentymentalny. Potem popełniłem błąd i zapytałem:
- Jak jest na zewnątrz? Ona jednak w moim pytaniu nie zauważyła nic dziwnego.
Czyżby już spostrzegła, że nie widzę? Jednak słowa,
które zaraz po tym wypowiedziała, pozbawiły mnie wszelkich wątpliwości.

- Dlaczego pan nie spojrzy w okno? - zapytała mnie z największą naturalnością.
Przesunąłem się wzdłuż siedzenia, starając się z uwagą odszukać okno.
Było otwarte, odwróciłem się w jego stronę, robiąc wrażenie,
że przyglądam się mijanym widokom. Oczami wyobraźni widziałem telegraficzne słupy,
które przesuwały się w biegu. - Zauważyła pani - ośmieliłem się powiedzieć -
że te drzewa wydają się poruszać? - Zawsze tak się wydaje - odpowiedziała.

Odwróciłem się znów w stronę dziewczyny i przez pewien czas siedzieliśmy w milczeniu.
Potem powiedziałem - Ma pani bardzo interesującą twarz.
Zaśmiała się miło wibrującym i jasnym głosem.
- Przyjemnie to usłyszeć - rzekła.
- Nudzą mnie ci, którzy mówią, że moja twarz jest ładna!
Musisz mieć naprawdę ładną twarz pomyślałem sobie,
a po chwili dodałem pewnym głosem: -
Hm, interesująca twarz może być również bardzo piękna.
- Jest pan bardzo miły ? powiedziała.
- Ale dlaczego jest pan taki poważny?

- Już niedługo będzie pani na miejscu, stwierdziłem dość nieoczekiwanie.
- Dzięki Bogu. Nie lubię długich podróży pociągiem.
Ja natomiast byłbym gotów siedzieć tak nieskończenie długo,
byleby tylko słyszeć jak ona mówi.
Jej głos posiadał tak srebrzysty dźwięk jak górski strumień.
Zaraz po wyjściu z pociągu zapomni pewnie o naszym spotkaniu;
ja jednak zachowam ją w swojej pamięci przez pozostałą cześć podróży a może i dłużej.

Pociąg wjechał na stację. Ktoś zawołał i zabrał ze sobą dziewczynę.
Pozostał po niej jedynie zapach.
Mrucząc coś pod nosem wszedł do przedziału jakiś mężczyzna.
Pociąg ruszył ponownie. Odszukałem po omacku okno
i usadowiłem się naprzeciwko wpatrując się w światło,
które było dla mnie ciemnością.
Jeszcze raz mogłem powtórzyć moją grę z nowym towarzyszem podróży.

- Szkoda, że nie mogę być tak nęcącym towarzyszem w podróży jak ta dziewczyna,
która dopiero wyszła ? powiedział do mnie, starając się nawiązać rozmowę.
- To bardzo interesująca dziewczyna - stwierdziłem.
- Czy mógłby mi pan powiedzieć… czy jej włosy były długie czy krótkie?
- Nie pamiętam ? odpowiedział zdawkowym tonem.
- Przyglądałem się jedynie jej oczom a nie włosom. Były rzeczywiście piękne!
Szkoda, że nie mogły jej do niczego służyć… Była niewidoma.
Nie zauważył pan tego?

Dwoje niewidomych ludzi, którzy udają, że widzą.
Ileż ludzkich spotkań jest podobnych do tego.
Ze strachu, by nie objawić tego, jacy jesteśmy naprawdę
zaprzepaszczamy nieraz najważniejsze spotkania naszego życia.
A niektóre spotkania zdarzają się jedynie raz w życiu.

Bruno Ferrero

Zacznijmy od…

1. Przygotowań. Tak jest, kilka tygodni grudnia to znakomity okres żeby móc się właściwie do tych świąt przysposobić. Sprzątamy mieszkania, właściwie to robimy generalne porządki, ponieważ zwykle ktoś nas w te święta odwiedza, więc chcemy się zaprezentować z jak najlepszej strony. Dekorujemy mieszkania przeróżnymi ozdobami, oczywiście centralne miejsce zajmuje piękna, pachnąca, kolorowa choinka; tradycją stało się także dekorowanie domu z zewnątrz - co niektórzy czasem z tym przesadzają:

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Kiedy już nie musimy wstydzić się naszego mieszkanka, czas udać się na…

2. Zakupy. Ech, wiele już zostało powiedziane, napisane na temat “świątecznej gorączki zakupowej” - od siebie dodam tyle że z roku na roku w tym okresie ludzie stają się jakby mniej “ludzcy” - to się da najbardziej zauważyć w dużych marketach. Wędruję sobie pomiędzy regałami i widzę jak ludzie dosłownie “rzucają się” czy to na promocje czy na ostatnie towary z półek - mało brakuje a dojdzie do bójek. O życzliwości nawet nie ma co wspominać - każdy patrzy tylko w swoim kierunku, “aby zdążyć”, “aby mnie inni nie ubiegli”, “aby zająć jak najlepsze miejsce” - nie ma co, w świątecznych sklepach zasady fair play przestają obowiązywać. Ale czy można się temu dziwić, kiedy ludzie są wręcz atakowani przez propagandę świątecznych zakupów, kiedy reklama sugeruje by wzięli produkt o niewyobrażalnie niskiej, “świątecznej” cenie, pomimo tego że i tak w życiu do niczego im się nie przyda. Nie możemy przecież nie obdarować bliskich upominkami - przecież taka tradycja… Niestety - tradycją stało się dawanie prezentów, lecz tak naprawdę powinniśmy dawać to, co te prezenty mają reprezentować - czy ktoś jeszcze o tym pamięta?

Kiedy już przypomnimy sobie o bliskich czas usiąść do:

3. Wigilijnej kolacji. Ta magiczna noc jest kulminacją naszych wielodniowych przygotowań, więc staramy się żeby wszystko było dopięte na ostatni guzik - szczególnie gdy spędzamy ją w szerokim, rodzinnym gronie. Oczywiście tradycją stały się życzenia, które sobie szczerze lub mniej szczerze składamy a o których i tak za kilka minut zapomnimy. Ważnymi punktami tego wieczoru są również wzajemne obdarowywanie się prezentami, śpiewanie kolęd, wieczorna pasterka. Wspólna wigilia to bardzo często jedyna okazja w roku żeby zgromadzić całą rodzinę przy jednym stole - w tym tkwi właśnie magia tego wieczoru - jednoczy on ludzi - przynajmniej powinien; jednak rzeczywistość bywa zgoła odmienna. Z uwagi na okoliczność często zapomnimy o złościach, krzywdach, bólu jakim się nawzajem ranimy, jednak święta mijają a wraz z nimi nasza euforia radości, znów stajemy się sobie obcy, zgorzkniali, nie potrafimy się dogadać i wszystkie te negatywne emocje powracają. Jaki jest więc sens tego wieczornego spotkania?

4. Po świętach. A po świętach wracamy do naszej szarej “codzienności”. Szybko zapominamy o ciepłym, przyjaznym nastroju Świąt Bożego Narodzenia a jedyna pamiątka jaka nam pozostaje to dalej niż zwykle wychylona wskazówka na wadze. Czy zmienia się natomiast cokolwiek w naszym wnętrzu, czy po świętach jesteśmy tacy sami jak i przed czy też może choć część z założonych postanowień wprowadzimy w życie? Warto postawić sobie taką refleksję, warto spróbować choć raz w życiu spojrzeć na święta z innej strony, stanąć poza tą całą “otoczką” jaką narzuca nam dzisiejszy świat i dogłębnie przemyśleć czym tak naprawdę są dla mnie dzisiaj święta? Czy to czas odpoczynku, oderwania się od pracy, szkoły i popadnięcia w słodkie lenistwo, czy też może okazja do spotkania z najbliższymi, do pojednania i zastanowienia się nad własnym życiem? Życzę Wam abyście dobrze wybrali

Aha - ponieważ do świąt pozostało jeszcze trochę czasu - dziś życzeń świątecznych nie będzie ;P Zamiast tego:

P.S: Musiałem uaktualnić listę odtwarzania po prawo o ten utwór

Co do formy samych wykładów - nie mam nic do zarzucenia, atmosfera była żywiołowa, prelegenci, w pełni kompetentni odpowiadali na pytania zainteresowanych, a także starali się zarazić innych swoimi pasjami, jednakże ciężko powiedzieć z jakim skutkiem… Ponadto były do wygrania nagrody (zarówno książkowe jak i w formie elektronicznej), dla wszystkich aktywnie uczestniczących w dyskusjach. Mnie osobiście najbardziej podobał się wykład Roberta Kapuścińskiego z firmy Kaspersky Lab Polska, gdzie pokazał jak, za pomocą tylko i wyłącznie samego systemu operacyjnego pozbyć się z niego wirusów, a także informacje Bartłomieja Zassa z Microsoft Polska, dotyczące konkursu Imagine Cup.

Konferencję uważam za udaną i zajmującą i myślę że to świetny krok ze strony Uczelni, że organizuje takie spotkania, gdzie studenci mają okazję wymienić swoje doświadczenia ze specjalistami, dzięki czemu mogą rozwijać swoje pasje, bądź poznać nowe, warte zainteresowania technologie.

P.S: paradoksalnie - chciałbym skończyć studia, ale czy aby na pewno rezygnować z takiego stylu życia?

Nie ma pewności, dlaczego tę właśnie noc uznano za najlepszą dla wróżb matrymonialnych, może wpływ na to miała pora roku?
Może dlatego, że jesienią rozpoczynała się na wsi pora kojarzenia małżeństw, a młodzi niepewni swojej przyszłości radzi byli ją poznać?
Może dni wolne od prac polowych, długie jesienne i zimowe wieczory sprzyjały rozważaniom, opowieściom i wróżbom, na które w innych porach roku czasu nie było, a świst nocnego wiatru wyzwalał lęki w których poczesne miejsce zajmowały siły nadprzyrodzone?
Niewykluczone, że mogło tak być.
Wszak w tym samym okresie, bo w nocy z 24 na 25 listopada przypadał zapomniany w XX wieku zwyczaj Katarzynek, kiedy wróżyli sobie kawalerowie, podczas gdy Andrzejki pierwotnie należały do panien.
Także w noc św. Marcina, z 10 na 11 listopada, pytano los o przyszłość.
Wspólnie zerwane tej nocy przez narzeczonych gałązki z drzew owocowych i osobno wstawione przez nich do wody, zakwitnąć miały do Bożego Narodzenia i dobrze wróżyć przyszłemu związkowi.

Dzień świętego Andrzeja przypada na przełom pór roku (jesieni i zimy) i roku liturgicznego.
Jest to więc także ostatnia chwila przed adwentem.
(”Święty Jędrzej adwent przytwierdzi”)
W wierzeniach ludowych w okresie przedadwentowym najczęściej pojawiały się istoty pozaziemskie, wróżby miały moc największą, a sprzyjać i pomagać im miały błąkające się po ziemi duchy.
Wielce prawdopodobnym się wydaje, że kolebką tych wierzeń jest starożytna Grecja.
Grecy wierzyli, iż dusza ludzka po śmierci człowieka zyskując dar jasnowidzenia, mocą tą wpływać może na świat rzeczywisty, zsyłając prorocze sny. Animizm i kult zmarłych w Grecji były składnikiem religii i do pomocy dusz Grecy uciekali się gdy chcieli uchylić rąbka tajemnicy przyszłości.
Na greckie pochodzenie wskazywać też może etymologia imienia patrona zwyczaju, Andrzej po grecku to Andress (andros-mężczyzna, aner-mąż)
Według innej hipotezy kult św. Andrzeja wywodzi się z wierzeń celtyckich i starogermańskich, związanych z postacią Frey (Frei, Freyrze), boga płodności i urodzaju, światła słonecznego i deszczu. Frey, syn Njorda władał też wiatrami i oceanem.
Świety Andrzej z Betsaidy patronuje podobnym dziedzinom życia, jest między innymi orędownikiem zakochanych w sprawach matrymonialnych, opiekunem małżeństw i rybaków.
Niezależnie jednak od tego, jak głęboko sięgają korzenie andrzejkowej tradycji, przetrwała do dziś w kulturze europejskiej.
W Europie Środkowej i Zachodniej znany od XII wieku, do Polski zwyczaj przywędrował w wieku XVI, a pierwsza polska wzmianka literacka o nim pojawiła się w 1557r za sprawą Marcina Bielskiego, autora “Komedyji Justyna i Konstancyjej”
Andrzejkowy zwyczaj znany był między innymi w Szkocji, której od ponad tysiąca lat patronuje święty Andrzej i którego krzyż znajduje się na narodowej fladze (Flaga Saltire) tego kraju. Podobnie jak w Polsce i tam wigilia św.Andrzeja była wieczorem wróżb. W Niemczech również wróżono w andrzejkową noc, a w dzień św.Andrzeja wychodzili na ulice pierwsi kolędnicy.

Andrzejki, znane też jako Jędrzejki lub Jędrzejówki, noc wróżb dziewczęcych dotyczących miłości i małżeństwa, traktowana z powagą, nierzadko poprzedzana postem i rozpoczynana modlitwą do św.Andrzeja, choć potępiane przez Kościół, obecnie są obyczajem świeckim.
Zmieniły też charakter, łamiąc panieński monopol.
Dziś zarówno dziewczęta jak i chłopcy, dzieci i dorośli bawią się żartobliwymi wróżbami, najczęściej wspólnie, na organizowanych zabawach i imprezach lub kameralnych, domowych spotkaniach.

Źródło/

Jak myślicie, spełnią się Wasze wróżby? ;D